Woeste wolken wenen tranen
Van kwaadheid en verdriet
Wie opent toch die kranen
Waardoor de druppel hem verliet
Getrokken door de aarde
Maakt de druppel zich nu los
Hij dacht nog dat het op zou klaren
Maar is nu echt de klos
Samen met een drup of tachtig
Belandt de druppel in de goot
Verdrietig en neerslachtig
Maar wolk en drup, ze houden zich groot
Hoe denk je dat jij je zou voelen
Om je vriendje zo weg te zien spoelen
Waarmee je alles kon delen
Wanneer ze jouw pijpen stelen
Met dit warme weer loopt menigeen er luchtig gekleed bij. In de coupé wisselen korte broeken, rokjes, jurkjes en mouwloze shirtjes met daarbij horende verbrande schouders elkaar af. Van bloemetjesmotief tot denim en van hoge hak tot sandalen met blauw geruite sokken. Buiten is het warm, binnen brult de airco. Gelukkig wel. Lekker fris!
Eén op de drie treinreizigers regelmatig te laat
Wij hebben thuis twee honden. De ene heet Struin en de andere ook. Handig, wanneer je er één roept, komen ze allebei. Of allebei niet. Ze doen wer-ke-lijk alles samen. Slaapt de één, dan slaapt ook de ander. Gaat de één rennen of graven, de ander rent en graaft vrolijk mee. Samen uit, samen thuis.
Het is 4 mei 2012, 8 uur ‘s avonds. De trein is gestopt in ‘the middle of nowhere’. In de verte hoor ik kerkklokken acht keer slaan. Ik staar twee minuten lang over de groene weilanden. Ik heb niemand in de familie die in de oorlog is overleden, dus denk ik aan mijn vader die in Indonesië heeft gevochten als KNIL-militair.
In de supermarkt pak ik uit het schap van de koffie vastbesloten mijn smaak. Een dame van - ik schat - een jaar of vijfentwintig staat al zo’n minuut lang met haar wijsvinger tegen haar lip te dubben welke smaak zij zal nemen. “Lungo of espresso?”, vraag ik haar. “Ik drink altijd lungo, mijn vriend houdt meer van een sterke espresso”, antwoordt ze. “Neem dan deze paarse voor jezelf en die zilveren voor je vriend”, zeg ik terwijl ik het paarse doosje in mijn mandje leg. “Dankjewel”, glimlacht ze. Ze was er zelf uiteindelijk ook wel uitgekomen, maar waarom zou ik haar niet even helpen? Die bemoeizucht zit in de aard van het beestje.
Stilte
Met Koninginnedag op zo’n kleedje in de brandende zon spulletjes verkopen, is niet mijn talent. Dat is meer het talent van mijn vriendin. Zij verkoopt zelfs nog een tv aan een blinde. Ik daarentegen heb helemaal niets met verkopen. Ik grijp dan ook meestal elke mogelijkheid aan om niet te hoeven gaan. “Volgens mij gaat het regenen, hoor”, is elk jaar één van de argumenten waar ik mee probeer te scoren. Dit jaar zit dat er echter niet in, want dit jaar is er stralend mooi weer voorspeld voor Koninginnedag.
Blijf op de hoogte via RSS
Vorige